சேமிப்பு நோய்க்குறி

சேமிப்பு நோய்க்குறி..! இது ஒரு வியாதி... சேமித்து, சேமித்து... கருகிப் போவது...!!*  *“ஸ்விட்ச் ஃபெயிலியர்!” —*

சம்பாதனை சரியாக அமைந்தது... ஆனால், சுகமாக வாழ்வதையே மறந்துவிட்டோம்! நேற்று இரவு எங்கள் தெரு கடைசியில் இருக்கும் கௌட் அவர்கள் (உண்மையில் அவர் பெயர் எதுவாகவும் இருக்கலாம்... உங்கள் அப்பா, எங்கள் சித்தப்பா, அல்லது பக்கத்து வீட்டு ஓய்வுபெற்ற மேனேஜர் ஆக இருக்கலாம்) புழுக்கம் தாங்க முடியாமல், வியர்த்து வடிய எழுந்தார். மே மாத வெயில் கொளுத்துகிறது... அறையில் பிராண்டட் ஏசி இருக்கிறது. ரிமோட் பக்கத்திலேயே இருக்கிறது. ஆனால், அவர் வெறும் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் ஏசி போட்டுவிட்டு அணைத்துவிட்டார். காரணம் கேட்டால் — “கரண்ட் பில் வீண் இல்லையா தம்பி!” என்று சிரித்தார்.

இதுதான் இந்த தலைமுறை இந்திய ஓய்வுபெற்றவர்களின் உண்மையான கதை. வங்கிக் கணக்கைப் பார்த்தால் கோடிகள் இருக்கும்... ஆனால், வீட்டில் ஏசி போட மனம் வராது. சொத்தில் இவர்கள் மகாராஜாக்கள், ஆனால் வாழ்க்கை முறையில் இன்னும் ஏழைகள்தான். நிதி உளவியலில் இதைத்தான் “ஸ்விட்ச் ஃபெயிலியர்” (பணம் இருந்தும் செலவு செய்ய முடியாத மனநிலை) என்கிறார்கள்...

 

*அந்த ‘சேமிப்பு’ ஸ்விட்ச் துருப்பிடித்துவிட்டது!* கௌட் போன்றவர்களின் சிறுவயது எப்படி கழிந்தது என்று ஒருமுறை நினைத்துப் பாருங்கள். ரேஷன் கார்டுக்கு வரிசை, லேண்ட்லைன் ஃபோனுக்கு வருடக்கணக்கில் காத்திருப்பு, ஒரு பஜாஜ் சேட்டக் ஸ்கூட்டருக்கு ஐந்து வருட வெயிட்டிங் லிஸ்ட்... இதுதான் அவர்களின் உலகம். அப்படிப்பட்ட பற்றாக்குறை தேசத்தில் வளர்ந்தவர்களுக்கு ‘வேலை பாதுகாப்பு, சேமிப்பு’ என்பவை வெறும் பழக்கங்கள் அல்ல, வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் உயிர் பிழைக்க பயன்படுத்திய ஆயுதங்கள்.

 

நான்கு தசாப்தங்களாக ஒரே சட்டையை காலர் தேயும் வரை போட்டார்கள். ஆட்டோ சார்ஜ் மிச்சம் பிடிக்க கிலோமீட்டர் கணக்கில் நடந்தார்கள். பிள்ளைகளின் படிப்பு, கல்யாணத்திற்காக தங்கள் சுகங்களை தியாகம் செய்தார்கள்.

 

விளைவு? 68 வயதில் இன்று அவருக்கு கடன் இல்லாத வீடு இருக்கிறது, ₹3 கோடிக்கு மேல் FD-கள், மியூச்சுவல் ஃபண்டுகள் இருக்கின்றன. நிதி ரீதியாக அவர் வெற்றியாளர்! ஆனால், 40 வருடங்களாக மூளையில் கெட்டியாக ஆன் செய்யப்பட்ட அந்த “சேமி” (Save) என்கிற ஸ்விட்ச், இப்போது ஓய்வு பெற்ற பிறகு “செலவு செய்” (Spend) என்று சொன்னாலும் மாறவில்லை. அது அங்கேயே ஜாம் ஆகிவிட்டது!

 

*நம் கண்முன்னே தெரியும் சில ‘அறிகுறிகள்’…* நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரியவர்களிடம் இந்த ஸ்விட்ச் ஃபெயிலியர் எப்படி தெரிகிறது தெரியுமா?

*FD வட்டி பொறி... வங்கியில் கோடிகள் இருந்தாலும், மாதம் வரும் வட்டியிலேயே குடும்பம் நடத்த வேண்டும் என்று நினைப்பார்கள். அசல் தொகையை (Principal) தொட்டால் ஏதோ பெரிய பாவம் செய்தது போல, சொந்தக் கையால் மரத்தை வெட்டுவது போல பயந்துவிடுவார்கள்.

*மருத்துவத்திற்கும் பின்வாங்குதல்.. முட்டி தேய்ந்து நடக்க முடியாவிட்டாலும், கண்ணில் புரை வந்தாலும்... “இப்போ என்ன அவசரம், சமாளிக்கலாம்” என்று லட்சக்கணக்கான செலவுக்கு பயந்து ஆபரேஷன்களை தள்ளிப்போடுவார்கள்.

 

*கஷ்டமான பயணம்... பாக்கெட்டில் பணம் இருந்தாலும், 70 வயதிலும் ஏசி கோச் வேண்டாம் என்று, ஜன்னல் வழியாக வரும் தூசியை சகித்துக்கொண்டு ஸ்லீப்பர் கிளாஸிலேயே பயணிப்பார்கள்.

*வாரிசு சுமை... “இந்த பணம் நமக்கு இல்லை, நாளை பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்கணும்” என்று தாங்கள் பட்டினி கிடந்து, ஏற்கனவே சாஃப்ட்வேர் வேலைகளில் செட்டில் ஆன பிள்ளைகளுக்காக கோடிகளை சேர்த்து வைப்பார்கள்.

 

*உண்மையான பயம்: “நான் அதிக காலம் வாழ்ந்துவிட்டால்....* செலவு செய்யாமல் இருப்பதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய உளவியல் இருக்கிறது. ரூபாயின் மதிப்பு குறைவதை இவர்கள் கண்கூடாக பார்த்தார்கள். ஒரு காலத்தில் நூறு ரூபாய் இருந்தால் ஒரு வாரம் ஓடியது, இப்போது ஆயிரம் ரூபாய் போட்டாலும் பை நிறையவில்லை.

 

இந்த பணவீக்கத்தைப் பார்த்து அவர்களுக்கு ஒரே பயம் — “ஒருவேளை நான் 90 வயது வரை வாழ்ந்தால்? அப்போது இந்த 3 கோடி போதுமா? மருத்துவச் செலவுகள் அதிகமானால் என்ன செய்வது?” இந்த அதீத எச்சரிக்கையால் அவர்கள் ‘மிக மோசமான எதிர்காலத்திற்கு’ தயாராகிறார்கள், ஆனால் கையில் இருக்கும் ‘அற்புதமான நிகழ்காலத்தை’ முற்றிலுமாக நசுக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

 

*இறுதிக் காட்சி: சுடுகாட்டில் மிகப் பெரிய பணக்காரர்!* … இந்தக் கதையின் முடிவு மிகவும் சோகமானது. கஷ்டப்படும் வயதில் சுகங்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டார்கள். அனுபவிக்கும் வயது வந்தபோது கையில் பணம் இருக்கிறது, ஆனால் அனுபவிக்கும் மனம் இல்லை, உடல் ஒத்துழைக்காது.

கடைசியில் என்ன ஆகும்? அவர்கள் கண்மூடிய பிறகு பெரிய வங்கி இருப்புகள், ஒருபோதும் உடுத்தாத பட்டுப்புடவைகள், லாக்கரில் துருப்பிடித்த தங்கம், காலி வீடுகள் மிஞ்சும். பிள்ளைகள் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்றாலும் அந்த சொத்தைப் பங்கிட்டுக்கொள்வார்கள். ஆனால் அந்த பெற்றோர்கள் மட்டும் வாழ்க்கையில் எந்த சந்தோஷத்தையும் ருசிக்காமலேயே சென்றுவிடுவார்கள்.

*அந்த ஸ்விட்சை எப்படி மாற்றுவது?....* பெரியவர்களே... மாற வேண்டியது உங்கள் வங்கிக் கணக்கு அல்ல, உங்கள் சிந்தனை முறை. இந்த சிறிய மாற்றங்களைச் செய்து பாருங்கள்...:

*ஒரு ‘ஆடம்பர’ பக்கெட் வையுங்கள்... உங்கள் சம்பாத்தியத்தில் ஒரு பகுதியை வெறும் என்ஜாய் செய்வதற்காக மட்டும் ஒதுக்குங்கள்... அந்தப் பணத்தை டூருக்கோ, நல்ல உடைகளுக்கோ, ஹோட்டலுக்கோ செலவு செய்தே ஆக வேண்டும்... செலவு செய்யவில்லை என்றால் அபராதம் என்று நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்..!

*பிள்ளைகள் பற்றிய மாயையை விடுங்கள்.. உங்கள் பிள்ளைகள் படித்து நிலைத்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு உங்கள் சொத்தை விட, நீங்கள் ஆரோக்கியமாக, சந்தோஷமாக வாழ்வதே பெரிய பரிசு...

*ஆரோக்கியமே பெரும் செல்வம்.. உங்கள் உடலுக்காக செலவு செய்ய தயங்காதீர்கள். நல்ல கட்டில், நல்ல ஏசி, தேவையான மருத்துவம்... இவை ஆடம்பரங்கள் அல்ல, உங்கள் உரிமை.

பணம் என்பது சேர்த்து வைக்க வேண்டிய பொருள் அல்ல... அது ஒரு சக்தி! நீங்கள் 40 வருடங்களாக ரத்தத்தை வியர்வையாக்கி அந்த சக்தியை சேகரித்தீர்கள். அந்த சக்தியை இப்போது சந்தோஷமாக, அனுபவங்களாக மாற்றி வெளியிடவில்லை என்றால் அது வெறும் காகிதத் துண்டுகளுக்குச் சமம்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்: நீங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ்டப்பட்டது ICU படுக்கையில் இருக்கும்போது “மருத்துவமனையிலேயே மிகப்பெரிய பணக்கார நோயாளி” என்று பெயர் வாங்குவதற்கு அல்ல!

“எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்... அதில் நாமும் இருக்க வேண்டும்” என்பது எவ்வளவு உண்மையோ... அந்த நன்றாக இருப்பதில் “நாமும் சுகப்பட வேண்டும்” என்பதும் அவ்வளவு உண்மை.

இனியாவது அந்த ஸ்விட்சை மாற்றுங்கள். பிடித்த ஊருக்கு ஃப்ளைட் டிக்கெட் வாங்குங்கள். வீட்டில் ஏசி ஆன் செய்யுங்கள். மனமார சிரியுங்கள். ஏனென்றால், இந்த சுகத்திற்கு நீங்கள் நூற்றுக்கு நூறு சதவீதம் தகுதியானவர்கள்!